Geleneksel anlayışa göre akışına müdahale edilemeyen, uzatılıp kısaltılamayan, insanın kontrol alanı dışında yer alan nadir öğelerden birisi ‘zaman’ dır. Bu anlayışa göre her kişinin mevcut zamanı (ömür) sabittir ve kişi onun üzerinde herhangi bir denetime sahip değildir. Modern yönetim anlayışında bu kavram değişmiştir. Zaman, onun akışı içine yerleştirilecek olaylar yoluyla kontrol edilebilir, yönetilebilir. Örneğin, ayrı ayrı zamanlarda yapıldığı takdirde tA + tB gibi bir toplam süre alanA ve B işleri kısmen veya tamamen birlikte yapılabilirse daha kısa bir süre alır. Böylece mutlak zamana olmasa da onun içine yerleşen olayların sırasına müdahale edilerek bir bakıma zaman kontrol altına alınmış olur. Zaman içine yerleşecek işlerin sırasını değiştirmek yoluyla yapılabilen ‘zaman sıkıştırması’ diğer yandan A veya B işlerinin sürelerini kısaltmaya çalışarak da yapılabilir. Hızlı okuma, dinlenme, yazma gibi teknikler bu ikinci sınıfa girerler. Ancak bütün bunların dışında zamanın iyi yönetilebilmesi, hangi işlere öncelik verileceğini iyi takdir etmekle yani zamanı daha etkin harcamakla mümkündür. Bu basit gerçekler, yönetim biliminde ‘zaman yönetimi’ adı verilen bir tekniğin esasını oluşturur. Peş peşe yapılacak iki işi birbirinin üzerine bindirmek, işlerin sürelerini kısaltmak ya da hangi işlerin diğerinden daha önemli olduğunu takdir etmek için çeşitli metotlar geliştirilmiştir.